برگ سبز

سکوت؛ پیامِ نوشتن بود. ولی شنیدنِ سکوت را کسی به من نیآموخت.

می‏خواستم از سکوت بنویسم، دیدم «عبور»، تلخ‏تر از ایستادن است. پس ایستاده‏ام بر سکوت، که دل‏نوشته‏های قدیمی را دوباره تازه کنیم. دوباره از سنگ بگوییم و شیشه و شکست؛ دوباره از نگاه بگوییم و سفر؛ دوباره... نه دیگر!... دوباره از دوباره‏ها نخواهم گفت. که این بار، داستانی از دستِ دیگر برای سرودن دارم.

آمده‏ام این بار، پس از گذرگاه‏های خاموشی که در پستوهای سیاه، گرفتارش بودم؛ آمده‏ام این بار، پس از رهایی‏ی یک سینه سخن که داشتم؛ آمده‏ام این بار، از آن سیاه‏چاله‏ی تنهایی که تصویرش را نمی‏توانی داشت... ولی آمده‏ام دوباره از هزارتوی زمان... سه سال گذشت... و قلم؛ هم‏چنان ارجمند و استوار و گویا و تازه است. قلم؛ که به آن سوگند خورده‏اند.

 

ن و القلم... و هُم ما یستطرون...

سوگند به قلم و آن چه که در آن پنهان است!... نقشی دوباره از سکوت باید ساخت. این بار، با سکوت.

 

هم‏راهانِ قدیمی را؛ درود!... این برگ، تحفه‏ی سبزی ست، درویشِ خاموش را: که من‏ام!

 

با پیش‏کش درودهای ایرانی: آرش خیرآبادی