همیشه یک جای کار، می‏لنگد

تمام شد.‏

تمام شد و آن جمله‏ای که همیشه‏اش می‏ترسیدم، روی کاغذ ریخت: «... دیگر چه فرق می‏کند؟»‏

دیگر چه فرق می‏کند که دست‏های تو سرشارند؛ یا چشم‏های سیاهِ شب، ستاره‏بارانِ اشک‏اند؟

دیگر چه فرق می‏کند که تفاهم –این واژه‏ی قدیمی و کم‏یاب- در هیچ کجای فاصله‏ها، تاثیری نخواهد داشت؟

دیگر برای بازگشت؛ راه‏ها را گم کرده‏ایم.‏

خانه‏هایی که من می‏شناختم، سیمان‏های سخاوت بود و ساروج‏های سعادت. زیرِ سقفی که می‏نشستیم، گلدان‏ها بوی بنفشه می‏داد و میخک و لب‏خند. آسمان، پروانه‏ها و پرستوهای‏اش را نمی‏فروخت؛ و کتاب‏های سفیدِ دوستی، حرف به حرف، حکایتِ اشراق داشت.‏

من از شهری می‏آمدم که بر لبِ مرزِ باور و باروری، بنا کرده بودند و مردمان‏اش، در ساده‏ترین شکلِ داد و ستدهاشان، «آفرینش» را مبادله می‏کردند. اما در این برهوتِ ماسه‏آسا، چیزی جز تنازع و تدفین به ارمغان‏ات نمی‏آورند. و برزخِ سرگشته‏گی‏ات را با هیچ سلامی، کلامی یا پیامی، نمی‏شکنند.‏

شهری که از آن می‏آمدم؛ تن‏پوش‏های بلندی از شرافت داشت. تن‏پوش‏هایی که سرمای تنهایی را از محبت، گرم می‏کرد و داغنای خشم را، از آرامش، بهارانه می‏ساخت.‏

شهری که من از آن می‏آمدم؛ آسمان‏اش به وسعتِ چشم‏ها نبود. به وسعتِ اندیشه‏ها بود. دشت‏های‏اش به گسترده‏گی‏ی واژه‏ها نبود، به فراخناکی‏ی پندارها بود.‏

همیشه آن زمان که می‏اندیشی یکی برای اشتراکِ تو هست؛ تنهاترین ثانیه‏ها را تجربه خواهی کرد...‏

همیشه آن‏جا که می‏پنداری شانه‏ای برای گریه‏های‏ات پیدا شده؛ در برزخی از نافهمی و سکوت، گم خواهی شد...‏

همیشه آن لحظه‏ی سرشار که تو پُر از گفتن و گفتن و گفتن و گفتن هستی؛ گوش‏ها برای شنیدن، خسته‏اند...‏

همیشه یک جای کار، برای آن که فقط به دنبالِ شعور است، می‏لنگد!‏

و این داستان، هرگز پایانی نخواهد داشت. ما، محکومِ به گم شدن و پیدا نشدن هستیم؛ و هر کس که می‏ْگوید تو را یافته است، تردید نکن که دروغ‏گو ست!‏

انسان‏ها یک‏دیگر را نمی‏جوی‏اند، یک‏دیگر را می‏جَوَند.‏

انسان‏ها یک‏دیگر را نمی‏بوسند؛ در یک‏دیگر می‏پوسند.‏

انسان‏ها یک‏دیگر را درک نمی‏کنند؛ یک‏دیگر را ترک می‏کنند.‏

آه!...‏

چه دنیای واژگونه‏ی مغمومی!... چه سرنوشتِ کسالت‏بارِ محتومی!... و چه آوازِ غم‏انگیزی که در گوشِ ما، مدام؛ مدام؛ مدام؛ زمزمه می‏کنند.‏

این رسمِ شادمانی نبود که ما را در مسلخِ لب‏های‏مان، به گریه وا دارند و این آیینِ شعف نبود که ما را در مذبحِ چشم‏هامان، به سوگ بگذارند.‏

دنیا در آن دنیایی که من می‏شناختم، رسمِ دیگری داشت؛ «کیشِ مهر»...‏

و همیشه در پشتِ پنجره‏ی اتاق‏ام خاطره‏ای ست که مرا به سوی کودکی‏های‏ام صدا می‏زند. آن جا که من و خواهرم، هرگز از یک‏دیگر دور نمی‏شدیم و همیشه جایی برای گفت‏وگوهای شادمانه‏ی ما بود. جایی برای مادرم –که دست‏های‏اش از سعادت، سرشار است- و جایی برای پدرم –که نگاه‏اش را به شعر و شعور و شراب پیوند زده- و جایی برای برادران‏ام –که دستان‏شان را هرگز گم نخواهم کرد-.‏

نشانی‏ام را کسی به یاد ندارد؛ آیا؟

می‏پرسم؛ و جواب، همواره خاموشی ست.‏

ما، محکومِ به گم شدن و پیدا نشدن هستیم؛ و هر کس که می‏ْگوید تو را یافته، تردید نکن که دروغ‏گو ست!‏

تمام شد.‏

تمام شد و آن جمله‏ای که همیشه‏اش می‏ترسیدم، روی کاغذ ریخت: «... دیگر چه فرق می‏کند؟»‏

 

با پیش‏کش درودهای ایرانی: آرش خیرآبادی